Klasycystyczny ratusz w Gąbinie

Kamieniczki na Starym Rynku

Nowoczesna hala sportowa

Nad jeziorem Zdworskim

Zabytkowy drewniany kościół
w Troszynie Polskim z 1636 roku

Miłośnicy aktywnego wypoczynku również znajdą tu coś dla siebie. Gąbin posiada bardzo dobrą bazę sportową. Oddana do użytku hala sportowa jest miejscem odbywania wielu imprez o zasięgu powiatowym i wojewódzkim, mogą też z niej korzystać zorganizowane grupy turystów. Ponadto w mieście funkcjonuje pięknie położony stadion leśny klubu "Błękitni". Przy Zespole Szkół im. St. Staszica znajduje się kolejny kompleks sportowy z boiskami i kortami tenisowymi.
Z Gąbina prowadzą liczne piesze i rowerowe trasy w kierunku Pojezierza Gostynińsko - Włocławskiego.

Krzysztof Jadczak, piastujący funkcję burmistrza Gąbina, radny powiatu płockiego, geograf z wykształcenia podkreśla walory turystyczne swojej gminy. Jest przekonany, że wysokie nakłady na inwestycje proekologiczne zaowocują w niedalekiej przyszłości prężnym ośrodkiem turystyczno wypoczynkowym dla Płocka, Łodzi oraz Warszawy.

Już dziś ziemie gąbińskie wzbudzają zainteresowanie wśród indywidualnych nabywców działek rekreacyjnych. Piękne tereny. spokojna okolica oraz niezbyt wysokie ceny ściągają coraz więcej amatorów własnego kawałka ziemi. Burmistrz Jadczak zapewnia, że wyposażenie terenów w media podniosą ich wartość i atrakcyjność. Władze miasta i gminy oczekują, że do gminy dotrą prężni inwestorzy. którzy zainwestują w hotele, restauracje, wszelkiego rodzaju bazę turystyczną. Potencjalni inwestorzy mogą liczyć na przychylność Rady Gminy przy rozwijaniu tego rodzaju działalności. Oferta ta dotyczy również inwestorów działających na terenie gminy.

Mimo, że Gąbin nie posiada zakładów przemysłowych. jest znany w Polsce z wysoko wyspecjalizowanych gospodarstw rolnych. Są to duże ponad 100 hektarowe gospodarstwa wchodzące w skład Stowarzyszenia Producentów Wysokiej Jakości Materiału Szkółkarskiego. Ziemie Gąbińskie to prawdziwe zagłębie owoców, warzyw i oczywiście sadzonek jabłoni, śliw, grusz, moreli, porzeczek i innych.

Burmistrz Gąbina podkreśla aktywność mieszkańców swojej gminy, działają tu prężnie nie tylko gospodarstwa rolne, ale również prywatne firmy zajmujące się wieloma dziedzinami gospodarki. Prym wiodą przedsiębiorstwa transportowe, zakłady produkujące urządzenia dla potrzeb rolnictwa i ogrodnictwa, piekarnie znane nie tylko w Gąbinie, firmy prowadzące stacje benzynowe, sprzedające najtańszą benzynę w okolicy, zakłady masarskie i drobiarskie oraz różnorodne zakłady usługowe.

Aby ściągnąć do gminy inwestorów i kapitał Gąbin uczestniczy w pracach Związku Gmin Regionu Płockiego, którego głównym zadaniem jest ochrona środowiska m.in. segregacja odpadów. Gąbin należy również do Stowarzyszenia Gmin Turystycznych Pojezierza Gostynińsko - Włocławskiego, które wspomaga swoich członków w realizacji zadań ekologicznych. Z pomocą Stowarzyszenia i Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska na terenie gminy instalowane są przydomowe oczyszczalnie ścieków, co zdecydowanie poprawia stan środowiska naturalnego.

Również bliskie związki z francuskim Saint Barthelemy d' Anjou owocują wzajemną wymianą doświadczeń. Gąbińska młodzież odwiedziła francuskich przyjaciół, planowane są wyjazdy rolników i właścicieli prywatnych firm. Wspólne spotkania i obserwacje dorobku partnerów wpływają na przenoszenie ciekawych inicjatyw na własny teren.

Władze Gąbina choć doceniają promocję walorów turystycznych nie poprzestają tylko na niej. Gmina przeznacza ogromne fundusze na poprawę infrastruktury swojego terenu. Zakończono drugi etap gazyfikacji, obecnie w budowie jest sieć niskiego ciśnienia i podłączenia indywidualne. W Gąbinie są już ekologiczne kotłownie, w niedalekiej przyszłości wyprą one tradycyjne sposoby ogrzewania. Realizowany jest plan skanalizowania gminy, w Gąbinie funkcjonuje ekologiczna oczyszczalnia ścieków, o przydomowych już wspominaliśmy. Systematycznie jest prowadzona modernizacja oświetlenia gminy, bez zarzutu działa nowoczesna centrala telefoniczna. Wszystkie działania władz gminy skierowane są ku mieszkańcom, ale również dla wygody turystów i potencjalnych inwestorów. Gmina nie zapomina o swoich najmłodszych latoroślach. Oprócz szkół podstawowych w gminie znajdują się dwa gimnazja oraz Zespół Szkół im. St. Staszica. W nim kształcą się licealiści, uczniowie technikum samochodowego, mechanizacji rolnictwa oraz ogrodnictwa. Młodzież z zespołu szkół dba o zieleń w Gąbinie, a że w Gąbinie jest czysto i zielono widać po krótkim nawet pobycie w miasteczku.

Jak w każdej polskiej gminie i Gąbin ma swoje problemy. Głównym jest brak finansów, za małe dotacje na oświatę, służbę zdrowia i drogi. Te wojewódzkie i powiatowe aż proszą się o remonty .Gminne sukcesywnie są naprawiane i modernizowane. Ale nikt w Gąbinie nie załamuje rąk, projektuje się i realizuje dalekosiężne plany. Młoda kadra samorządowa ma świadomość, że inicjatywy oddolne przyciągną tutaj zarówno turystów jak i przedsiębiorców.

Zainteresowanym podajemy numer telefonu i adres Urzędu Miasta i Gminy Gąbin:
09-530 Gąbin, ul. Stary Rynek 16
tel. centrala: ( 0 - 24 ) 267- 41 - 50

Fotografie archiwalne

Gąbiński ratusz w okresie
międzywojennym

Poł. - zach. strona Starego Rynku,
zbombardowana we wrześniu 1939 r.

Targ na Starym Rynku
w okresie międzywojennym

Budynek Szkoły Powszechnej
przy obecnej alei 1 Maja

Dworek Dobrowolskich w majątku
Suchy Pień. Zbudowany w roku 1728
rozebrany po roku 1922.

     Całkowite zniszczenie miasta przyniosły lata "potopu" szwedzkiego. W wyniku II rozbioru Polski, w latach 1793 - 1806 Gąbin znalazł się pod panowaniem pruskim. Zaczął się ponownie rozwijać w dobie Królestwa Kongresowego. Jego mieszkańcy poparli czynnie zryw powstańczy 1863 r. W nocy z 25 na 26 stycznia 1863 r. powstańcy zaatakowali rosyjski oddział stojący w Gąbinie. Jednak atak się nie powiódł.

     W drugiej połowie XIX w. Gąbin pełnił funkcję gospodarczego rynku lokalnego dla okolicznych wsi i regionalnego - dla zachodniego Mazowsza. Miasto liczące na początku XX w. blisko 6 tys. mieszkańców należało do najbogatszych w Królestwie Polskim. W czasie rewolucji 1905 r. gąbinianie włączyli się do walki o wprowadzenie języka polskiego do szkół i urzędów. 26 grudnia 1905 r. w czasie patriotycznej manifestacji zginęło wielu z nich.

     Pod koniec okresu międzywojennego Gąbin liczył ponad 7 tys. mieszkańców. Dotkliwe zniszczenia miastu przyniosła II wojna światowa.

     Miasto posiadające ciekawy układ przestrzenny jest ubogie w zabytki architektury. Na uwagę zasługuje piękny, klasycystyczny ratusz z 1826 r. wybudowany przy Starym Rynku według projektu Jakuba Kubickiego. Naprzeciwko ratusza stoi nowy, o interesującej - nowoczesnej sylwetce, kościół, wystawiony w latach 1959 - 62 według projektu architekta Stanisława Marzyńskiego. Usytuowany został na miejscu wielu poprzednich świątyń, m.in. drewnianego kościoła pod wezwaniem św. Mikołaja wybudowanego przed 1435 r. i dużego murowanego kościoła, wystawionego przed I wojną światową według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego, a rozebranego przez hitlerowskiego okupanta w 1942 r.

     Obok kościoła znajduje się pomnik 12 mieszkańców Gąbina i okolic rozstrzelanych tu 15 czerwca 1941 r. W okresie okupacji hitlerowcy wymordowali ponad 2 tys. mieszkańców Gąbina, głównie pochodzenia żydowskiego. 25 września 1939 r. niemieccy żołnierze spalili zabytkową gąbińską synagogę z 1710 r. Na miejscowym cmentarzu jest zbiorowa mogiła 36 ofiar hitlerowskiego terroru. Tu również znajduje się kwatera polskich żołnierzy armii "Poznań" i "Pomorze" , poległych w czasie kampanii wrześniowej.

     W wyniku zaciekłych walk i częstych bombardowań Gąbina we wrześniu 1939 r. doszczętnie zniszczono część zabudowy Starego Rynku. Na miejscu, gdzie stały dawniej kamieniczki utworzono park. Z kilku ocalałych zabytkowych obiektów, najcenniejszym jest dom z 1809 r. przy Starym Rynku, z charakterystycznym szczytem przypominającym budowle barokowe. W latach 1911 - 14 mieściło się tu czteroklasowe gimnazjum z rosyjskim językiem wykładowym. Stare domy mieszczańskie, drewniane i murowane, wznoszone w XIX w. można jeszcze zobaczyć przy Nowym Rynku oraz ulicach: Warszawskiej, Kutnowskiej, Gostynińskiej, Płockiej. Za najstarszy dom w Gąbinie uważano drewniany dworek na tzw. Suchym Pniu, który stał na wzgórzu nad rzeczką Nidą. Wystawiono go prawdopodobnie w końcu XVII w, rozebrano po roku 1992. W pierwszej połowie XIX stulecia należał on do szlacheckiej rodziny Dobrowolskich. W czasie powstania styczniowego w domu tym mieścił się szpital powstańczy. Ukrywano tu rannych powstańców zbieranych na polach licznych potyczek z oddziałami carskimi. Na gąbińskim cmentarzu grzebalnym znajduje się mogiła 8 powstańców z okresu powstania styczniowego. Pomnik na ich grobie został odsłonięty w czerwcu 1932 r.

     W Gąbinie w 1824 r. z inicjatywy rządu Królestwa Kongresowego założono osadę sukienniczą. Sukno produkowane przez tkaczy sprowadzanych głównie z Niemiec eksportowano także w głąb Rosji. Na terenie osady, w pierwszej połowie XIX w. wystawiono kościół ewangelicki, ale został on pomyłkowo zniszczony przez niemieckie lotnictwo we wrześniu 1939 r.

     W pobliżu stacji benzynowej, przy ul. Topolowej 7, stoi dawna pastorówka wybudowana w 1829 r. dla pierwszego gąbińskiego pastora Wilhelma Bando. W czasie powstania listopadowego 1830 - 31 mieścił się tu szpital dla żołnierzy armii polskiej.

     Przy ul. Dobrzykowskiej, na dawnym cmentarzu ewangelickim warto obejrzeć żeliwne nagrobki neogotyckie na grobach, m.in. rodzin gąbińskich pastorów oraz Henryka Moldenhawera, podporucznika Wojska Polskiego, zmarłego w 1863 r.
Z Gąbina w kierunku Warszawy prowadzi ul. Warszawska, przy której od drugiej połowy XIX w., znajdowało się kilka warsztatów stolarskich produkujących skrzynie malowane z drewna sosnowego. Po drugiej stronie ulicy widnieje gmach przedszkola. W czasach carskich mieściła się tu gąbińska szkoła elementarna. W maju 1905 r. uczniowie tej szkoły zorganizowali strajk, domagając się nauczania w języku polskim.

     Z Gąbina pochodziło kilka znanych osób. Tutaj urodzili się m.in. Franciszek Dobrowolski (1830 - 96) członek rządu narodowego w powstaniu styczniowym, naczelny redaktor "Dziennika Poznańskiego" i dyrektor Teatru Polskiego w Poznaniu, Jan Kęcki (1896 - 1922) aktor i reżyser teatralny, Kazimierz Lasocki (1871 - 1952) malarz - pejzażysta, Felicjan Sławoj - Składkowski (1885 - 1962) premier rządu sanacyjnego

(JTJ)