Leszek Fortuński z Gąbina mazowieckim strażakiem roku 2003.

Leszek Fortuński,
mazowiecki strażak roku 2003

Mazowiecki strażak roku
z synami: Marcinem i Konradem

Leszek Fortuński z Gąbina mazowieckim strażakiem roku

     Leszek Fortuński, strażak-ochotnik z Gąbina, został mazowieckim strażakiem roku 2003. We wrześniu uratował życie rodzinie z siedmiorgiem dzieci.
     Strażak roku na Mazowszu jest rolnikiem, ma także małą firmę transportową. Ochotnikiem jest już 28 lat, teraz ma stopień naczelnika. We wrześniu 2003 roku z żoną i sąsiadem przejeżdżał przez Sanniki.
  - Ta toyota była już rozbita. Na zakręcie w okolicach banku musiała wypaść z trasy, ścięła drzewo, potem podwójny słup wysokiego napięcia. I tak na nim wisiała, przechylona o jakieś 45 stopni - wspomina Fortuński. - Podbiegłem, zobaczyłem, że w środku jest dużo ludzi, małe dzieci. Spod maski toyoty zaczął wydobywać się dym, bałem się, że za chwilę cały samochód stanie w płomieniach. Nie było na co czekać, trzeba było wyciągać.
     Drzwi nie chciały się otworzyć, Fortuński kopał w szybę, ale to też nic nie dało.
   - Dwójkę najmniejszych dzieci wyciągnąłem przez szyberdach. Pomógł mi sąsiad, druh Tadeusz Kurpias, także strażak-ochotnik, i dwójka nieznajomych, młodych mężczyzn - opowiada Fortuński. - We czterech podnieśliśmy ten samochód i udało się nam wydobyć resztę pasażerów i kierowcę. W pewnym momencie myślałem, że te dzieci, które wyciągnąłem, jakimś cudem wchodzą z powrotem do auta. A to naprawdę było ich aż siedmioro.
     Rodzina z toyoty trafiła do szpitala, kobieta i dzieci były potłuczone, miały połamane kończyny, urazy głowy. Ale do największej tragedii nie doszło.
  - Ojciec najszybciej wyszedł ze szpitala, odwiedził mnie, podziękował - opowiada strażak z Gąbina. - Powiedział, że nie przeżyłby, gdyby dzieciom coś się stało.
    Zaraz po wypadku w Sannikach ochotnicy z Gąbina mieli zawody sportowo-pożarnicze.
  - Przyjechał do nas komendant płockiej straży Hilary Januszczyk i o wszystkim opowiedzieli mu moi koledzy. Zrobiło się trochę zamieszania, "Strażak Mazowsza" zrobił nawet ze mną wywiad, pstrykały flesze. I tak komenda wojewódzka straży mianowała mnie strażakiem września - mówi Fortuński. - Dostałem kurtkę strażacką, dyplom, czek od marszałka województwa Adama Struzika. A kiedy pojechałem do Warszawy z tą kurtką, bo była trochę za mała, to dowiedziałem się, że mam szansę zostać strażakiem roku. Na wyniki trzeba było poczekać do stycznia. - I na walnym zebraniu strażaków komendant Januszczyk odczytał werdykt z Warszawy. To byłem ja! Nie mogłem uwierzyć - Fortuński prezentuje mundur z naszywkami na rękawach. "Strażak roku 2003 województwa mazowieckiego" - głosi napis. W ostatnią sobotę był w Warszawie, dostał statuetkę strażaka wynoszącego z ognia kobietę.
  - Zawsze marzyłem, żeby uratować komuś życie. I spełniło się. Aż dziewięć razy - mówi mazowiecki strażak.

W Gąbinie wszyscy kochają strażaków

     Tu ochotnikiem jest się z dziada, pradziada. Leszek Fortuński został mazowieckim strażakiem roku, jego dziadek Konstanty budował w Gąbinie pierwszą remizę.
   - W rodzinie tylko ja i siedmioletnia Karolina nie mamy mundurów - śmieje się Grażyna Fortuńska, żona mazowieckiego strażaka roku. - Ale jak tylko w Gąbinie powstanie drużyna strażackich żon, od razu się zapiszę.
     Ochotnicza straż pożarna w Gąbinie ma 106 lat. Należał do niej dziadek Leszka Fortuńskiego, Konstanty, należał ojciec Włodzimierz, który przez 20 lat grał w piłkę w klubie "Strażak", należy dwóch synów - 22-letni Konrad (marzy o zawodowstwie, planuje zdawać do jednej z trzech polskich szkół chorążych), 20-letni Marcin, nawet 15-letnia córka Monika. Razem z Marcinem gra w strażackiej orkiestrze dętej, ona na alcie, Marcin na basie.
     Teraz OSP Gąbin to ok. setki ochotników, dwa samochody gaśnicze, samochód ratowniczy z najnowocześniejszym sprzętem, dwie łodzie, trzy motocykle Honda - spadek po wojsku.
   - Pensji nie dostajemy. Tylko ryczałt za wypracowane godziny, tak ok. 300, 400 zł rocznie - tłumaczy Leszek Fortuński. - Więc to nie dla pieniędzy ludzie się tak tu garną. A dla czego? Często myślę, że to w ogóle wpływ tego miejsca, Gąbina. Ludzie żyją w zgodzie i chcą sobie pomagać.
     W remizie dyżuruje zawsze dwóch ochotników (dyżury opłaca gmina). - Dostają sygnał, wyje syrena. A wtedy to nie przesadzam, dwie, góra trzy minuty i wszyscy pędzą do samochodów - zapewnia strażak Mazowsza 2003. - Kto nie zdąży, wsiada we własne auto i jedzie do akcji. A przecież ludzie mają swoje normalne życie, pracę, robotę w polu...
     Fortuński wspomina najbardziej dramatyczne akcje, kiedy strażakom z Gąbina udało się uratować tonącego w jeziorze wędkarza, czy letników, którzy z dziurawego roweru wodnego zawiadomili straż przez komórkę. Albo kiedy gasili podpalane przez kogoś lasy w okolicach Soczewki, tam, gdzie nie mógł dojechać żaden ciężki wóz. Albo jak trzeba było toporami rozcinać łańcuchy, na których uwiązane były zwierzęta w palącej się oborze. Liczył się czas, bo na krowach już tliła się sierść.
     Marzenie strażaka roku: wóz terenowy z przyczepką na łodzie. - Ten nasz star jest jeszcze dobry, ale zanim się rozbuja...

Źródło: Gazeta.pl